مرگ به معنی زائل شدن حیات موجود زنده و پایان حیات جسمی آن میباشد. جسم متشکل از اجزائی مادی است که در کنار و رابطه با هم یک ساختار زنده را ایجاد میکند. هریک از اجزاء جسم ، خود از اجزاء ریزتری تشکیل شده و این سلسله تا عناصر اتمی و حتی ریزتر ادامه دارد. بنا بر اصل علمی بقاء ماده و انرژی ، جسم مرده بصورت ریزترین اجزاء خود ، پراکنده باقی میماند. جالب است اشارات قرآنی به امکان بازگردندان این اجزاء بهم و تشکیل جسم اولیه را بنا به اراده الهی تایید کرده است. علوم روز نیز بر امکان این بازگشت صحه گذاشته است! گرچه هیچ فناوری برای آن معرفی نکرده و نخواهد کرد. تاکیدات الهی در قرآن به قطعیت مرگ انسانها و باقی ماندن روح آنهاست. روح ساختاری فوق هوشمند در درون اجزاء حیاتی انسان بوده که باقی ماندن آن بعد مرگ ، نشان از ماهیت بسیار خاص آنست. قبلا در اینمورد در کتب عا به تفصیل نگارش داشته ایم. آنچه در این خلاصه بآن تاکید داریم مرگ ناپذیری “روح” است. در واقع مرگ در جسم حادث شده و گریزناپذیر است. هرچقدر هم علم انسانی پیشرفت کند ، مانع مرگ و ایجاد جاودانگی جسم (بعلت تسلط ناپذیری بر روح) نمیشود. چراکه عجین و همپا بودن جسم و روح انسان در واقع بمعنی زندگی توام جسمانی/روحانی بوده و بعد از مرگ زندگی صرفا روحانی آغاز میشود. پس مرگ به معنی پایان جسم و آغاز “روح” ، فارغ از جسم میباشد. روحی که همه هوش و حافظه و احساسات جسم میزبان را داشته و نماینده ابدی و ماندگار یک انسان است. اجازه دهید اکنون یک پیش بینی علمی کنیم : هرگز علم مادی در آینده هم نمیتواند مانع مرگ جسم شود! گرچه سعی فراوانی میشود ، اما همه راهها به بن بست منتهی میشود.