از منظر قرآن و در آیات متعدد به جاودانگی انسان مهر تایید زده شده ، اما به کیفیت دقیق آن اشارتی ندارد. اینکه آیا جاودانگی انسان بطور معمول جسم و روح ایام زندگی مادی او میباشد یا بشکل زندگی روحانی خواهد بود! وقتی به آیاتی از قرآن میرسیم که زندگی جاوید انسان را برجسته میکند بیدرنگ به کیفیت آن توجه میکنیم. اولین شکلی که بنظرمان میرسد همین زندگی زمینی با اجرای دقیق مقررات الهی میباشد. در اینحالت امکان گناه و شرراتی وجود نداشته و تنها نیکی و نیکوئی است. آنجا دیگر همه حب و بغضها ناپدید شده ، محبت و عدالت حقیقی رونمائی میشود. آنجا غم و اندوه فقط بخاطر گناهان زمینی است که مرتکب شدیم ، حسرت نافرمانی زمینی خود را خواهیم داشت. یک دوره زندگی زمینی آزمایش شدیم و آنجا مشغول تحمل کیفر یا متنعم از پاداشها خواهیم بود. وعده های قرآنی تجلی پیدا کرده اما عمق احساس ما از این تحقق را ،  الان نمیتوانیم درک کنیم. اگر جسم ما هم بهمراه روحمان زنده شود ، همه آنچه برایمان خواهد بود تفاوتهائی با زندگی زمینی خواهد داشت، چرا که وارد محیطی شده ایم که هیچ ناپاکی جای ندارد. سوخت ساز بدنمان متفاوت شده بطوریکه هیچ ضایعاتی نخواهد داشت. فکر و اندیشه مان عادی از هر وسوسه شیطان بوده و ما متفاوت شده ایم. گرد پیری بیمعنا شده و جوانی جاودان شیوه زندگیمان میشود. خستگی و فرتوتی ناشی از گذر زمان را هرگز تجربه نخواهیم کرد ، …. و هزاران حال متفاوت دیگر.  … (ادامه دارد)